En zo werd ze opeens een furie

Loop je tegen iets technisch ingewikkelds aan dan helpt de gedachte – ik weet het nu NOG niet maar eigenlijk kan ik uitzoeken hoe het wel werkt.

En zo werd ze opeens een furie

Mijn moeder heeft uitstekende sociale vaardigheden. Niet opdringerig, altijd beleefd, prima in staat om een gesprek interessant te houden en telkens met focus op de gesprekspartner.

Al deze mooie eigenschappen laat ze varen zodra ze achter haar computer zit. Nou, eigenlijk laptop, maar omdat dat ding altijd op dezelfde plek staat zou je het ook gewoon een desktop kunnen noemen. Ook haar bureau is zo ingedeeld van, laten we hier alleen het meest noodzakelijke doen. Agenda, papier om notities te maken, wat gele en rode klapordners, zeer ongezellig. Nou en dan heb ik het nog niet  over de keiharde houten bureaustoel gehad.

Kortom, de ideale opstelling en recept om lekker chagrijnig te worden.

Op bezoek bij mijn moeder

Per toeval ben ik bij mijn moeder op bezoek. Want ik woon in NL en zij in Zwitserland.

De situatie doet zich dus voor dat mijn zeer beleefde moeder iets moet gaan versturen per mail. In dit geval gaat het om een recept van speciale koekjes waar een andere zeer beleefde vrouw uit het dorp haar om vroeg.

Ik hoorde haar al iets mopperen maar ik ben gerustgesteld want achter haar bureau klinkt een vlijtig getik. Tot het moment dat ik word opgeschrikt van woorden die mijn moeder mij vroeger zeker weten heeft verboden te gebruiken.

Ik blijf verstijf zitten want ik weet wat er nu komt. En ja hoor, nog geen drie tellen later. Maaaaaaaaayyyyyyyyyyaaaaaaaaaaaaaa!!!

Op weg naar haar laptop, wat dus eigenlijk meer een desktop is, hoor ik haar allerlei verwijten maken. Verwijten die vooral betrekking hebben op haar zelf. Mijn zeer intelligente moeder bestempelt zich op dat moment tot het meest domme wezen wat deze wereld ooit heeft gezien.

En ik zie het ook. Schouders omlaag, rood aangelopen gezicht, stress overal, de hulpeloosheid spat ervan af.

Nu ze mij in zicht krijgt, laadt ze de stress aan mij uit! Van mijn beleefde moeder blijft weinig over! Ze snauwt tegen me en ze gooit bijna met de muis. Kortom mijn moeder is in een furie veranderd.

Angst

En weet je wat, ik begrijp haar ook zo goed! Wat ik zie is pure angst. Angst dat het haar niet lukt om een bijlage te koppelen aan de mail. Angst dat ze al het werk voor niets heeft gedaan. De angst gaat nog dieper want dat hoor ik haar ook zeggen… angst geen aansluiting te vinden met de “moderne” tijd.

Dus is het mijn taak om haar eerst te kalmeren. Haar te adviseren om met mij samen drie keer diep in en uit te ademen. Daarna praktisch aan de slag te gaan. En haar deze zo essentiële vraag te stellen: mama, sta je open om het te leren? Het goede nieuws is dat ze dat op dat moment was.

Het doel bereiken

Maar misschien herken je het zelf ook. Het moment dat iets te technisch wordt en de pure wanhoop je dingen laat zeggen die je normaliter niet je mond verlaten.

Want iets technisch zoals een computer staat gelijk aan complex. En idd dat is het ook. Maar wat we vaker vergeten is dat we de computer in al zijn complexiteit niet hoeven te begrijpen.

Wat mij helpt is om me alleen te focussen op wat het ding voor mij kan doen. Of dan wel mijn doel wat ik ermee wil bereiken. Ik wil dus niet alle stappen van het systeem kunnen beheersen, zonder puur weten wat het systeem voor mij kan betekenen voor mijn specifieke taak.

In mama’s voorbeeld is haar doel om een recept te versturen met een mailtje. De enige belangrijke stap in haar geval was dat ze niet wist hoe ze een bijlage kon toevoegen aan een mailtje.

Nog niet begrijpen

Onze eerste stap is dan niet vanuit te gaan dat we het niet begrijpen maar ervan uit te gaan dat we het nog niet begrijpen. Hierin zit een klein subtiel verschil.

Een verschil tussen niet begrijpen en nog niet begrijpen.

Wanneer we ons gewoon durven toestaan dat we niet alles hoeven te begrijpen dan gebeurt er iets grappigs. Want zonder dat je merkt wakkert opeens een nieuwsgierigheid in je op om het misschien alsnog te willen begrijpen.

Kortom, loop je zelf tegen iets technisch aan dan helpt de gedachte – ik weet het nu nog niet maar eigenlijk kan ik het wel uitzoeken hoe het wel werkt. Want we willen het eigenlijk wel kunnen gebruiken. Het helpt ons verder. En misschien is dat ook nog wel een mooie motivator. In hoeverre helpt het me werkelijk vooruit?

Nou, de mail naar deze ene vrouw is inclusief bijlage verstuurd. Dit heeft mijn moeder op haar 77ste uiteindelijk prima zelf voor elkaar gekregen. Want nogmaals ze is niet dom. Net zoals wij allemaal niet dom zijn en wanneer we open staan om het te leren dan kunnen we alles wat we willen LEREN.