Herken je dat gevoel, dat je geen zin hebt in werken?

Toon wat compassie met jezelf, duw en trek niet. De zin in het werk komt soms wat traag op gang.

Herken je dat gevoel, dat je geen zin hebt in werken?

Ik gloei nog na van mijn vakantie. Een heerlijke tijd in de Zwitserse alpen. De zon op mijn gezicht, de rust, de heerlijke geuren van de alpenweide. Mijn favoriete plek was de ligstoel en mijn enige activiteit was van de ligstoel opstaan, gaan plassen om er vervolgens weer hoepla zo weer terug in de stoel te zakken. Ik was natuurlijk niet alleen van de zon aan het genieten, ik las. Uren achter elkaar. En toen moesten we dit paradijselijke plekje verlaten om weer terug te keren naar het natte en grijze Amsterdam in oktober.

En nu zit ik hier achter mijn computer en moet me als zelfstandig ondernemer weer motiveren om aan de slag te gaan. Mailtjes van klanten, vragen en opdrachten komen binnen. Dat is natuurlijk heerlijk maar stel je eens voor dat je daar effe nog geen zin in hebt?

Was mijn vakantie dan te kort of waar komt dat best wel negatieve gevoel vandaan van nog geen zin hebben?

De trage ziel

In mijn geval heeft het niets met overspannenheid te maken, dus dan moet het wel aan iets anders liggen. Zelf vind ik het interessant om zo een gevoel dan ook nader te onderzoeken. En zo kwam ik erachter dat ik het moeilijk vind om afscheid te nemen van zo een mooie periode. Ik sta als het ware met een been nog op de alp. Intussen in een spagaat, want het andere been is toch hier in Nederland gearriveerd.

Wat ik interessant vind is de theorie van dat de ziel minimaal 3 dagen nodig heeft om achterna te reizen of te acclimatiseren. En ja zo voelt het nu nog een beetje, alsof ik in een soort halfslaap terecht gekomen ben. Alles gaat me nu nog even te snel.

Duwen en trekken

Wat de meeste mensen doen en wat je misschien ook bij jezelf herkent, is nu duwen. Ik heb dit zelf jarenlang gedaan. Ofwel, dit gevoel negeren en met volle kracht vooruit. Duwen, trekken en vooral niet lief voor mijzelf zijn. Ik startte als het ware telkens na een vakantie met een zeer koude motor en begon meteen op volle toeren te draaien.

Kortom, wat ik me dus nu besef is dat het helemaal niet erg is om het nog effe rustig aan te doen. Zo geef ik mijn eigen motor de gelegenheid om rustig op te warmen zodat ik de periode best wel drukke periode die aankomt met gemak vol kan houden en ervan kan genieten. Want misschien weet je wel wat de gevolgen zijn om met een te koude motor te staten...

Compassie met jezelf

Wat is nu de moraal van dit verhaal? Dat we misschien soms bewust ook eens stil kunnen staan of onze ziel wel aanwezig is. Ik laat me zelf te vaak aandrijven door wat mij ooit is aangeleerd. Namelijk discipline en vooral niet zeuren. Maar stel je nu eens voor dat je net als ik ook even stil staat en kort compassie toont aan jezelf. Want nu ik dit hier zo aan het opschrijven ben ontstaat er opeens begrip. Het voelt net alsof mijn ziel zich nu weer welkom voel in mij, van hehe fijn dat je mij eindelijk ook eens begrijpt. Dus lieve ziel die nog halverwege de Duitse snelweg ronddwaalt, wees welkom weer hier thuis bij mij. Want ik vertrek nu nog niet zonder jou naar mijn werkleven. Maar ik blijf wachten tot jij er ook weer bent zodat we samen in harmonie de volgende periode aankunnen.

Want dat heerlijke zonnetje, de lekkere geuren zijn opgeslagen in mijn lijf en mijn ziel helpt me daaraan te herinneren. Kortom voordat ik mijn eigen zonnetje in mij buitensluit kan ik beter bewust ervoor zorgen dat deze zich weer in mij kan verankeren.

Misschien denk je nu bij jezelf wat een zweverig gedoe zeg en dat begrijp ik goed. Maar wil ik bewust en bezield ondernemen dan is deze bewustwording essentieel.

Dus blijf ik nog even wachten en het rustig aan doen tot mijn geest, lichaam en ziel weer helemaal compleet aanvoelen na mijn vakantie. Want een heel mens presteert toch net iets beter.